رنگ آبی و بنفش: نور آبی – بر خلاف نور قرمز – رنگی غیر.

هر یک از رنگها از لحاظ روحی و عصبی و حتی زیستی و حیاتی آثار کیفی مخصوص به خود دارد؛ به طوری که امروزه رنگها در عالم طب و بهداشت و صنعت و حتی در زندگی روزمره کاربرد وسیعی پیدا کرده اند. می توان گفت که رنگها نشانه ای از حکمت خدایند. رنگ قرمز:  قرمز و فروسرخ خاصیت حرارتی دارد و در اصطلاح به آن «رنگ گرم» گفته می شود. از لحاظ روانی، اثر محرک و هیجان آور دارد و در میان رنگها اثر تحریکی آن بیشتر است. رنگ آبی و بنفش: نور آبی – بر خلاف نور قرمز – رنگی غیر فعال است و خاصیت آرامبخش و اثر تسکینی دارد. با توجه به آثار روانی رنگ آبی و بنفش که در مواجهه با آنها انسان احساس آرامش مطبوعی می کند، تماس مدام با این رنگها – حتی اگر در سطح وسیعی باشد – خستگی و آثار سوء دیگر ایجاد نمی کند. رنگ زرد: رنگی زنده و فعال و محرک (نه مانند رنگ قرمز) و مفرح است که در بیننده وجد و سرور ایجاد می کند، به طوری که در قرآن به اثر شادی بخشی آن در انسان اشاره شده است. رنگ سبز: در بین هفت رنگ موجود در طیف نور سفید، رنگ وسط و متعادل است و اثر مفرح و آرامبخش ملایم دارد. تردیدی نیست که با حذف رنگها از صحنه های طبیعت زیبایی و جمال طبیعت نیز از بین می رود که – با توجه به اصالت فطری حس زیبایی در انسان و نقش و اهمیت آن در زندگی، بخصوص حیات روحی وی – می توان به اهمیت وجود رنگها پی برد. از این رو، می توان وجود رنگها در عالم خلقت را یکی از بزرگترین نشانه های حکمت خدا معرفی کرد.